A Virxe de Moldes
A
Virxe de Moldes venérase cunha mestura de tenrura e agradecemento en detrimento
do seu fillo; porque no fondo, a xente agradece máis o perdón e a comprensión
que a vinganza, por moito que esta se disfrace de xustiza.
Cada
ano, o segundo domingo de Maio, os camiños que desde a banda sur da Barbanza
levan á Curota, son un ir e vir de xente. Alí, no cruce que trae romeiros da
Pobra, Palmeira, Ribeira e o Son, á sombra dun piñeiro e erguido sobre o terreo
que outrora ocuparon nove mámoas que agora están totalmente desfiguradas e
confundidas co terreo, violadas no seu día por buscadores de tesouros, de
canteiros sen ganas de abrir canteiras e polos constructores de estradas a base
de mete-la rella ó monte e tirar para diante sen outra planificación, no medio
da liña que une o mar bravo do Atlántico co manso de dentro da ría, érguese o
cruceiro de Moldes, coa súa capeliña para resgardar á Virxe que, pola gracia da
xente deixa de ser Virxe, porque é nai, para ser Santa, que é algo máis humano
e acorde co que ela quixo para a bisbarra.
A
Santa de Moldes, hai uns anos atrás estaba policromada, con vistosas cores que
lle daban un encanto pracenteiro a quen a vía co seu manto azul celeste a cara
fazuleira e avermellada, e a capela branca, pero esa manía de sacar a pedra a
relucir, desvestiu á Santa para deixala sen a gracia das policromadas roupas.
Non sabía quen tal fixo, que ata o Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago
conserva, a pesar dos séculos, restos da pintura orixinal.
Segundo
se conta, cando a Virxe veu como o seu fillo, investido das dotes vingativas do
Deus do Vello Testamento, quixo castigar ós habitantes da cidade de Valverde
polo pouco caso que lle facían e a vida de libertinaxe na que vivían; a Santa
de Moldes, a nai, que como tal todo o perdoa, interveu por aquel pobo de
pecadores pregándolle o perdón; aducindo que sería mais prudente e beneficioso
mandarlles unha ducia de santos milagreiros que encamiñasen a aqueles impíos e
viciosos do mal, pero o fillo, teimudo e vingativo, quixo escarmentar a todos e
mandoulles unha tormenta de lume e area que enterrou á cidade, con persoas e
trebellos, debaixo do que hoxe son as dunas de Corrubedo.
A
de Moldes, que tal vía, frustrada e imposibilitada de toda mediación, din que
ficou tan arrepiada que se virou de costas dicindo "Non quero ver tal nin
tal ver", e ficou dándolle as costas ó océano, ó mar de fóra, e mirando
para a ría, o calmo e pracenteiro mar de dentro.
Tamén
se conta na bisbarra, que aínda agora, cando se acerca un temporal, a campá da
igrexa da cidade destruída repenica desde o fondo da terra para avisar á
veciñanza. E xa, endexamais, tan grande desgracia volveu a acontecer sobre as
relixiosas xentes da bisbarra.
A
celebración desta romaxe que marca a fronteira entre os temporais do inverno e
as bonanzas do verán, con toda a bisbarra homenaxeando á Santa que non foi
capaz de facer valer o seu parecer, enténdoa mellor como unha festa de
comprensión e agradecemento a esa nai que non foi oída polo fillo mandón, quen
preferiu o castigo a mandar uns santos milagreiros, que poder para iso tamén
tiña, que encamiñasen a aquel pobo de descridos.